محمدعلی جعفری

لهجه غلیظش، با آن آهنگ دلنشین، از اصالت زادگاهش خبر می‌دهد؛ از یزد، شهر بادگیرها و مردمان مؤمن. محمدعلی جعفری در سال ۱۳۶۴ دیده به جهان گشود و دل به کوچه‌پس‌کوچه‌های این دیار سپرد. او نویسنده‌ای خوش‌ذوق و خوش‌قلم است که قلمش را در مسیر باورها و اعتقاداتش به کار گرفته و با نگاهی روایی و بهره‌گیری از جزئیات زندگی روزمره، به بازآفرینی شخصیت‌ها و روایت تجربه‌های انسانی می‌پردازد. بخش عمده آثار او در حوزه ادبیات داستانی، خاطره‌نگاری و روایت زندگی شهدا قرار می‌گیرد.

جعفری در سال ۱۴۰۱، در دومین دوره برنامه «از تبار قلم»، به‌عنوان نویسنده جوان یزدی مورد تجلیل قرار گرفت. او همچنین بنیان‌گذار محفل نویسندگی «منادی» است و با تلاش و جدیت، مدیریت و راهبری این محفل را بر عهده دارد.

از آثار شاخص او می‌توان به کتاب «قصه دلبری» اشاره کرد؛ روایتی از عشق و پنج سال زندگی مشترک شهید مدافع حرم، محمدحسین محمدخانی، به روایت همسرش، مرجان درعلی. جعفری در این اثر، خاطرات و روایت‌های شخصی را به داستانی صمیمی و اثرگذار تبدیل کرده و مخاطب را با ابعاد عاطفی، عاشقانه و خانوادگی زندگی یک شهید آشنا می‌سازد.

کتاب «خانه‌ی مغایرت» او که از سوی انتشارات شهرستان ادب منتشر شده، برگزیده دومین دوره جایزه کتاب سال یزد و برنده جایزه ملی جمعیت شده است. «عمار حلب»، «تور تورنتو»، «جاده کالیفرنیا»، «ضیف» و «عطر فلفل» نیز از دیگر آثار او هستند.

اما آنچه قلم محمدعلی جعفری را از یک روایت صرف فراتر می‌برد، شیوه مواجهه او با سوژه‌هایش است. او پیش از آنکه قلم به دست بگیرد، قدم در مسیر می‌گذارد؛ با قهرمانان روایتش زندگی می‌کند، به دل میدان‌های جنگ می‌رود، از زیر آتش جنگ‌های نامنظم عبور می‌کند و جهان داستانش را از نزدیک لمس می‌کند. گاه مسیرش به تونل‌های زیرزمینی غزه می‌رسد تا شخصیت اصلی داستان را نه از دریچه تیترهای خبری، بلکه از ورای زندگی، رنج‌ها، باورها و تجربه‌های واقعی‌اش روایت کند. گویی برای جعفری، نویسندگی پیش از آنکه نوشتن باشد، زیستن و کشف کردن است.