کتاب «توبه؛ آداب و اسباب توبه و انابه» برگرفته از مجموعه سخنرانی‌های حضرت آیت‌الله حاج‌ آقا مجتبی تهرانی (ره) است که در ابتدای ماه رمضان ایراد شده است. این کتاب از مجموعه اخلاق ربانی مسیر سلوک الی الله را هموار می‌سازد و از بازگشت به سوی خدا سخن می‌گوید. این جلد از مجموعه اخلاق ربانی مخاطب را در برابر این سوال قرار می‌دهد که «چه توبه‌ای راستین و مقبول درگاه الهی است؟»

حضرت آیت‌الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی به مناسبت آغاز ماه مبارک رمضان و فضیلت بی‌شمار آن، بحثی مفصل درباره «توبه» ارائه کرده‌اند. ایشان این ماه را زمان تقویت بُعد معنوی انسان دانسته و روزه را زمینه‌ساز بهره‌مندی از الطاف ویژه الهی می‌دانند. بر اساس خطبه پیامبر اکرم(ص)، ماه رمضان ماه «برکت، رحمت و مغفرت» است که می‌توان آن را به سه دهه تقسیم کرد: دهه اول برکت، دهه دوم رحمت و دهه سوم مغفرت، به‌ویژه با وجود شب قدر. ایشان در این ماه پیرامون توبه به سخنرانی پرداخته‌اند و مجموع این سی جلسه در سه جلد با عنوان توبه فراهم آمده است.

در جلسات بیست و یک الی بیست و نه معظم له نظر اهل معرفت را در مورد منتهای مقام توبه ذکر کرده و می‌فرمایند که شخص تائب به منتهای مقام توبه نمی‌رسد مگر با داشتن سه جهت: توبه از مادون حق، رؤیت علت توبه و توبه از رؤیت علت توبه. موضوع اقسام توبه متناسب با اقسام گناهان از دیگر مباحث این مجموعه است. هم چنین آداب توبه از نظر عملی، مکانی و زمانی شرح جداگانه ای را به خود اختصاص داده‌است. از موضوعات قابل توجّه، مهلت الهی برای توبه است که بحث مبسوطی در این خصوص ارائه شده است. این موضوعات به علاوه سر فصل‌های دیگر در جلد سوم با عنوان «آداب و اسباب توبه و انابه» ارائه شده است.

چرا باید کتاب «توبه؛ آداب و اسباب توبه و انابه» را مطالعه کنیم؟

تا به سوی خدا بازگردیم، اما با آگاهی و آنچنان که خود خواسته است. تا خود را به زیور اخلاق اسلامی آراسته کنیم، تا برسیم به معنای حقیقی توبه، تا ...

کتاب «توبه؛ آداب و اسباب توبه و انابه» را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

طلاب، جوانان، افرادی که می‌خواهند بر مدار بندگی زندگی کنند و از این مدار خارج نشوند و عموم سالکان الی الله.

برشی از کتاب «توبه؛ آداب و اسباب توبه و انابه»:

اهل معرفت نسبت به بدایت و نهایت در سیر الی الله، اصطلاحی دارند و می‌گویند: یک غیبی است و یک شهودی که در آیات هم به آن اشاره شده است، یک سلوکی است و یک، جذبی، شهود و جذب، مرحله نهایی هستند. امّا سلوک و غیب مرحلۀ ابتدایی هستند؛ یعنی کسانی که در وادی معنویت قدم می‌گذارند و به جلو حرکت می‌کنند، ابتدا مسائل غیب است، حجابها وجود دارد و مطالب پوشیده است و مانع رسیدن انسان هستند؛ لذا تعبیر می‌کنند به سلوک، دارد راه میرود و هنوز به مقصد نرسیده است. آنگاه که به مقصد رسید، می‌گویند: غیب، شهود می‌شود و می‌بیند. سلوک به جذب منتهی می‌شود و سالک مجذوب می‌شود؛ به تعبیری وقتی انوار الهی بر دل تابش کند، غیب او تبدیل به شهود می‌شود، سلوک او تبدیل به جذب می‌شود و این، یک سیری است که از طریق عالی جلو می رود.