آیت الله محمدتقی بهجت فومنی

محمدتقی بهجت فومنی از مراجع تقلید و عارفان برجسته شیعه در دوران معاصر بود که به زهد، تقوا و سلوک معنوی شهرت داشت. ایشان در سال 1295 در شهر فومن و در خانواده‌ای مذهبی متولد شد. در کودکی، تنها در ۱۶ ماهگی مادر خود را از دست داد و از همان ابتدا با سختی‌های زندگی آشنا شد.

آیت‌الله بهجت تحصیلات حوزوی را از نوجوانی آغاز کرد و پس از طی مقدمات در حوزه علمیه فومن به حوزه‌های علمیه نجف و کربلا رفت. او از محضر استادان بزرگی بهره برد و به درجات عالی اجتهاد رسید. علاوه بر همه تلاش‌ها و مجاهدت‌ها و بهره‌گیری از محضر علما و آیات عراق، دو چهره برجستۀ علمی و معنوی حوزۀ نجف تأثیر عمیق‌تری بر شخصیت آیت‌الله بهجت گذاشتند: علامۀ کبیر، آیت‌الله غروی اصفهانی مشهور به کمپانی و آیت‌الله میرزا علی قاضی. محمد تقی بهجت پس از کسب علم و معرفت در عراق به قم مهاجرت کرد و تا پایان عمر در آنجا به تدریس و تربیت شاگردان پرداخت.

او بیش از آنکه به عنوان یک فقیه شناخته شود، به‌عنوان عارفی بزرگ و اهل سلوک مشهور بود. ساده‌زیستی، توجه عمیق به نماز، ذکر و مراقبه، و تأکید بر عمل به واجبات و ترک گناه از ویژگی‌های برجسته او بود. بسیاری از شاگردان، او را انسانی با حالات معنوی خاص و تأثیرگذار توصیف کرده‌اند.

تدریس دروس خارج فقه و اصول، تربیت شاگردان فراوان در حوزه قم، ارائه توصیه‌های اخلاقی کوتاه اما عمیق نام نیکویی از ایشان به یادگار گذاشت. آیت‌الله بهجت در سال ۱۳۸۸ در قم درگذشت و با تشییعی باشکوه در حرم حضرت معصومه (س) به خاک سپرده شد.

کتاب‌های مواعظ‌البهجه، رحمت واسعه، حضرت حجت (عج)، صحبت سال‌ها و مجموعه اخلاقی-اعتقادی نفحات برخی از کتاب‌های برجسته پیرامون بیانات و زندگی این عالم عارف می‌باشند.

آیت‌الله بهجت نمونه‌ای از ترکیب علم و عمل بود؛ عالمی که علاوه بر دانش فقهی، در سلوک عرفانی و اخلاقی نیز به قله‌های بالایی رسید و تأثیر عمیقی بر شاگردان و جامعه دینی گذاشت.