کتاب جلوههای معنوی و عرفانی عاشورا جلد دوازدهم از مجموعه گفتارهای موضوعی شهید آیت الله سید علی خامنهای (ره) است که از دو سخنرانی ایشان در سالهای 1364 و 1376 اقتباس شده است.
عاشورا را از زبان بسیاری از مداحان شنیدهایم. پای عزا و غم حسین (ع) چکیدهایم و روضههای بسیاری را در دل تفسیر کردهایم. این شور اگرچه مغتنم است اما عاشورا فراتر از شور و اشک است و پیغامها برای بشریت دارد. اما به راستی چه پیغامی؟ به یقین گوهری نهفته در دل عاشوراست که خون حسین (ع)، اهل بیت و یارانش نثار آن شده است و این بها برای آن گوهر بهای اندکی نیست. لذا باید به جرعه جرعه این واقعه عظیم بنگریم و درسهای آن را به تناسب فضا و زمانه خود در بطن زندگیمان جاری سازیم. رهبر حسینیمان در کتابچه جلوههای معنوی و عرفانی عاشورا با بیان نکات علمی چهرهای متفاوت از عاشورا ارائه میدهند.
گفتار اول که در خطبه اول نماز جمعه تهران ایراد شده است، به نقش دعا در روز عاشورا اشاره میکند. این فصل نشان میدهد امام حسین (ع) در تمام منازل کربلا دست به دعا بردند، دعایی از سر صدق و ایمان به گفتار. ضمن آنکه مقوله دعا از صدر اسلام و در تمام جنگهای رسول خدا (ص) جاری بوده است. این فصل دو دستاورد مهم برای ادعیه امام حسین (ع) ذکر میکند. نخست آنکه امام با دعا پیام قیام خویش را به دنیا مخابره میکند و نشان میدهد که این حرکت برای قدرت طلبی و کسب جاه و مقام نبوده است و دوم آنکه موقعیت خودش را به زبان دعا برای همیشه در ذهن تاریخ باقی میگذارد. زبان دعای امام (ع) نشان میدهد که جبهه مقابل علیرغم پایبندی به ظواهر و لفظ اسلام از روح آن تهی هستند.
در سخنرانی دوم، در روز ولادت حضرت اباعبدالله و به مناسبت روز پاسدار، مطالبی درباره جلوههای معنوی شخصیت امام حسین (ع) بیان میشود. معظم له در بیانات خود، درسی برای امروز ما بیان میکنند و با خطاب قرار دادن هر کسی که برای پاسداری از امانت اسلام و انقلاب، برای خود مسئولیتی قائل است، نکات مهمی در رابطه با مسائل معنوی و لزوم توجه به آن میفرمایند.
تا گوشهای از معارف ناب عاشورا را از نگاه اندیشمندی چون امام شهیدمان (ره) بازشناسیم.
علاقهمندان به اندیشههای ناب رهبر شهید انقلاب (ره) و افرادی که میخواهند عاشورا را بیشتر و بهتر بشناسند مخاطبان این نوشتار هستند.
آن طوری که نقل کردند و نوشتند هنگامی که این بچه رسید، یکی از سربازان خبیث و قسیالقلب ابن زیاد شمشیر را بلند کرده بود که بر بدن مجروح ابی عبدالله فرود بیاورد. این بچه در همین حال رسید که دید عمویش افتاده روی زمین و یک ظالمی هم شمشیر را بلند کرده که فرود بیاورد؛ این بچه آن قدر ناراحت شد، آن قدر سراسیمه شد که این دستهای کوچک خودش را بی اختیار جلوی شمشیر گرفت؛ اما این کار موجب نشد که آن حیوان درنده شمشیر را فرود نیاورد. شمشیر را فرود آورد و ...
نظرات