فصلنامه مطالعات آیینی عین در شماره پنجم خود از متن هیات به حاشیه هیات آمده است و از هم‌کلامی و هم‌صحبتی مومنان در کوچه‌های پیرامون هیات می‌گوید. این شماره کلید واژه «کوچه» را از نظر گذرانده است. در این شماره از نشریه «عین»، در خصوص قرارهای گفت وگو و گپ کنار هیئات و هم‌صحبتی در کوچه‌های کنار هیأت و روضه با هم حرف می زنیم. وقتی محبین آل الله، در هیئات چشم دل را با زلال معرفت اهل بیت پر آب کردند، حالا نوبت الفت و ائتلاف بین مؤمنین و جاری ساختن چشمه معارف آموخته شده در جامعه است. معمولاً «حول و حوش» هیئات، افراد دور هم جمع می شوند و با هم، هم‌حرف و هم‌صحبت می شوند و تلاش می‌کنند مشکل و مسأله‌ای را حل کنند؛ گاهی برای یک مؤمن و گاهی به عنوان یک کار تشکیلاتی.

چرا باید شماره پنجم فصلنامه مطالعات آیینی عین را مطالعه کنیم؟

تا سهم خود از معنویت، خدا و عزاداری برای اهل بیت (ع) را افزایش دهیم و پایه‌های اعتقادات مذهبی خویش را استوار سازیم. در گذر داستان تجربه‌های معنوی دیگران را مرور کنیم و حظ معنوی ببریم. این شماره، بیشتر از توصیف و تعریف می خواهد تجویز کند؛ اینکه باید معارف هیأت تبدیل به یک چشمه جاری شود و فقط افراد به سیرابی عطش خود مشغول نشوند... باید برای آن طرحی بریزند و این معارف را به نقطه عمل و اثر نزدیک کنند. اگر این مسیر و سیر طی شد، آن وقت خدا برکت می دهد و فزونی می بخشد. اما اگر تبدیل به کوچه بن بست شدیم، دیگر از هیأت استفاده یک بار مصرف میکنیم و آنگاه، از اصل فلسفه ایجادی هیأت که علاوه بر دید از تازه کردن و احوال پرسی مؤمنین، رسیدگی به امور مشکل داران و دردهای جامعه ایمانی بود، دور شده‌ایم و فقط یک مجلس برگزار کرده‌ایم. در همین اثنا، هر چقدر بیشتر به این اثر و کاربرد برسیم، ائتلاف بین مؤمنین بیشتر و محکم‌تر و مستحکم‌تر می‌شود.

فصلنامه مطالعات آیینی عین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

علاقه‌مندان به ادبیات مذهبی، دوستداران اندیشه دینی، افرادی که می‌خواهند تفکرات مذهبی خویش را بر مبنایی استوار بنا سازند و عموم عاشقان اهل بیت (ع).

برشی از شماره پنجم فصلنامه مطالعات آیینی:

انسان ها در ابعاد مختلف ،زندگی با یکدیگر «غائبانه» برخورد می‌کنند و هنگام گفت وگو با یکدیگر حواسشان جای دیگری است. این «غیاب» عوامل مختلفی دارد اما بیشتر زمانی اتفاق می‌افتد که شما یا با بحث بیگانه‌اید یا کمترین ورود به بحث را دارید. مواقعی که به مدت زیاد یا به صورت مطلق شنونده‌اید ذهن متوقف است و رشد فزاینده‌ای برای شما اتفاق نمی‌افتد. این یعنی به خواب رفتن تعقل و تفکر و جایی که اینگونه محیطی حاکم باشد خبری از سلوک حسینی نیست. البته باید اراده حق جویی را در گفت وگو جزو اصول قرار داد و الا اگر اراده حق طلبی و حق جویی در انسان نباشد، امام حسن الان هم که باشی کسی مثل جعده را هم نمی‌توانی متقاعد کنی. در گفت وگو، چندگویی حاکم است و در جریان آن، می توان مهارت های گفت وگو را به کار برد و به صورت نامحسوس آموزش داد.