فصلنامه ترجمان در شماره بیستم خود به سرمقاله هیچکسی مستحق خودکشی نیست میرسد و با عنوان «هر خودکشی بیش از یک نفر را میکشد» به دنیای روانشناسان وارد میشود.
سرمقاله این شماره از مرتضی منتظری مقدم به این نتیجه میرسد که «نزدیک شصت درصد افرادی که خودکشی میکنند قبل از اقدامشان حداقل با یک نفر درباره انگیزههایشان صحبت میکنند.» و بعد از کلی کند و کاو در زندگی اشنایدمن سرسخت درمییابد که «اشنایدمن دریافته بود که تنها با عشق و امید میتوان زندگی را به پایان رساند و میگفت هیچکس، مطلقا هیچکس، نباید خودکشی کند، چون مرگ تنها چیزی است که خواهی نخواهی خودش سراغمان خواهد آمد.»
این شماره از فصلنامه ترجمان در قسمت پرونده خود هشت مقاله را زیر ذرهبین قرار میدهد. خودکشی به مثابه رواندرد، ناتورِ پل (مردی که با دوربین دو چشمیاش مراقب همه جانهایی است که به لب رسیدهاند)، ای کاش میدانستم در فکرش چه میگذشت؟ (پیشگیری از خودکشی با شناسایی خطر)، دیگر نمیتوانم این جنون را تحمل کنم (درباره نوجوانی که در ماه مه 2016 در یکی از محلههای حومه پاریس خودکشیاش را به صورت زنده پخش کرد) و دو چهره خودکشی (بررسی سوال چرا خودمان را میکشیم؟) عناوین برخی از این مقالهها هستند.
این شماره از دو بخش دیگر با عنوان نوشتار و بررسی کتاب تشکیل شده است و پیرامون فهرست زیر سخن میگوید:
فصلنامه ترجمان، فصلنامهای با محوریت فرهنگ و اندیشه است. لذا این مجله نگاهی اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و حتی روانشناسانه به مخاطب عرضه میکند. این فصلنامه در هر شماره خود به نقد و بررسی کتب مختلف میپردازد و از من روانشناسان مطرح دنیا یک معضل اجتماعی را واکاوی میکند.
علاقهمندان به علوم سیاسی، اجتماعی و روانشناسی، دانشجویان، روشنفکران و همه افرادی که میخواهند نگاهی نقادانه به اجتماع، فرهنگ و اندیشهها داشته باشند.
ریپلی استدلال میکند که تعارض میتواند چیزهای خوبی هم به بار آورد. کسانی که با یکدیگر اختلاف نظر دارند خوب است که تفاوتهایشان را به زبان بیاورند و از منافع خود دفاع کنند. این کار در بسیاری از موقعیتها به طرفین این مجال را میدهد که یکدیگر را بهتر و بیشتر بفهمند و به مصالحهای برسند که هر دو طرف از آن راضی اند.
اما حکایت تعارضهای سخت، که موضوع کتاب ریپلی است از دعواهای عادی بسیار متفاوت است. به محض اینکه پای آدمها به تعارضی سخت کشیده شود مطمئن میشوند حق با آنهاست و نسبت به کسانی که نظر متفاوتی دارند موضعی بدبینانه میگیرند و به این باور میرسند که تنها راه حل پذیرفتنی پیروزی صد درصد است. آنها هم مثل فرید من آماده جنگی تمام و کمال بر سر اختلافات جزئی میشوند.
نظرات