کتاب تقلید خردمندانه به قلم آیت‌الله محمدتقی مصباح یزدی ریز و درشت مساله تقلید و بسیاری از شبهات پیرامون این موضوع را بررسی می‌کند. این اثر گزیده‌ای از کتاب نقش تقلید در زندگی انسان می‌باشد.

چرا تقلید؟ از چه کسی باید تقلید کرد؟ اصلا مگه خودم عقل ندارم؟ در چه اموری نیاز به تقلید داریم؟ قوانین ثابت دین که نمی‌تواند دنیای متغیر امروز را مدیریت کند؟

حتما شما هم با این دست از سوالات مواجه بوده‌اید! چه جوابی برای آنها دارید؟ کتاب تقلید خردمندانه نقطه عطفی در پاسخ‌گویی به این سوالات است.

فصل اول این کتاب دو مرجع بیان احکام که همان قرآن و سیره معصومین هستند را واکاوی می‌کند. این فصل با تاسی به آیه «اولی‌الامر» جایگاه و مشروعیت ولایت فقیه را نیز بازگو می‌کند.

فصل دوم کتاب به بررسی حقیقت تقلید و جایگاه و ضرورت آن می‌پردازد. عقل محور و معیار تشخیص حق از باطل است و تقلید این چراغ را خاموش می‌سازد. این فصل پاسخ قانع کننده‌ای به این شبهه می‌دهد و به دعوت قرآن به تقلید از هدایت یافتگان اشاره می‌کند.

حال تقلید کنیم که چه بشود؟ فصل سوم کتاب انگیزه‌های تقلید را به بازخوانی می‌کند و تقلید صحیح راهکاری برای کشف حقیقت می‌داند. این فصل نتایج تقلید را مترتب بر تقلید صحیح می‌داند و شاخصه‌های تقلید صحیح را نیز بیان می‌کند.

در عصر غیبت که امام معصوم از نظرها دور است، تقلید چگونه است؟ این سوال در فصل چهارم کتاب حلاجی می‌شود. آیت‌الله مصباح ضمن بیان چگونگی تاسی به معصومان در عصر غیبت، به دو شبهه رایج پاسخ می‌دهد و سه ساحت تقلید را عرضه می‌کند.

کتاب در پنج فصل دیگر نظریه عدم ثبات قوانین و احکام در دنیای متغیر را به نقد و بررسی می‌نشیند و از نگرش اسلام و لیبرالیسم به سنت‌ها، باورها و ارزش‌ها می‌گوید.

چرا باید کتاب تقلید خردمندانه را مطالعه کنیم؟

تا ضمن آشنایی با حقیقت تقلید، نتایج آن و تقلید صحیح راه بر شبهه‌ها ببندیم.

کتاب تقلید خردمندانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

عموم مکلفین، جوانان، علاقه‌مندان به اصول عقاید دین و طلاب مخاطبان این نوشتار هستند.

برشی از کتاب تقلید خردمندامنه:

چنان که ملاحظه می‌شود منطق مشرکان همان منطق «تولرانس و تساهل و تسامح» است که امروزه در دنیا ترویج می شود؛ منطقی که مردم را به پذیرش و احترام نهادن به افکار دیگران و تحمل عقاید و رفتار دعوت می‌کند. هر چند نادرست و خطرناک باشد. مشرکان مکه به دنبال رفع اصطکاک و درگیری بودند تا به اهداف شوم خود برسند. نه اینکه نفع و خیر مسلمانان را در نظر داشته باشند. می‌دانستند که اگر رسول خدا در برابر عقاید و رفتار آنان نرمش داشته باشد و به اصطلاح مداهنه کند و با ایجاد فضای سازش و هم زیستی با مشرکان و ملایمت با آنان جلوی اصطکاک و برخورد را بگیرد آنان فرصت می‌یابند.