شماره سیزدهم و چهاردهم مجله صحنه با آثار و گفتاری از علی دهباشی، ایرج صغیری، مهدی مظفری ساوجی، سوسن شریعتی، نجف دریابندی و ژَنیه لانوئت از تئاتر، هنر، رسانه، نمایشنامه و زندگی‌نامه اهالی هنر می‌گوید.  

این شماره از مجله صحنه که در آبان و آذر 1404 منتشر شده است، توانسته به نقد و بررسی کتاب نمایش‌نامه‌های تاریخی دکتر عبدالحسین زرین‌کوب، نقد نمایش‌نامه دریاچه گمشده نوشته دیوید آبرن و معرفی کتاب رمانتیسم آلمانی نوشته فردریک سی. بیزر بپردازد. این شماره از مجله صحنه در بخش نقد اجرا به نقد نمایش شاه معمار، نمایش کنتور و نمایش گلن گری گلن راس می‌پردازد. ماهنامه هنری صحنه در ادامه از نامدار عرصه تئاتر بوشهر، استاد ایرج صغیری سخن می‌گوید و برای نکوداشت استاد علی دهباشی از زندگی‌نامه ایشان می‌گوید.

چرا باید مجله صحنه را مطالعه کنیم؟

تا با اهالی فرهنگ و هنر بیشتر آشنا شویم و به نقد کتاب، نمایشنامه و اجرا بپردازیم.

مجله صحنه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

اهالی فرهنگ و هنر، بازیگران تئاتر و عموم علاقه‌مندان به صحنه نمایش مخاطبان ماهنامه صحنه هستند.

برشی از شماره سیزدهم و چهاردهم مجله صحنه:

نمایش نامه «خوش ساخت» اصطلاحی است که از دل آثاری به طور معمول فرانسوی در نیمه دوم قرن نوزدهم باب شد. سبکی نوشتاری از نمایش که نام های اوژن اسکریب و ویکتورین سارد و با آن پیوند خورده اند. برای کسی مثل امیل زولا که از سطح پایین تئاتر زمان خود رنج می برد، این نوع نمایش نامه چیزی شبیه به کالای پاریسی بود که برای صادرات طراحی شده بود. نگاهی به تاریخ ادبیات نیز بیانگر این واقعیت است که این نوع نمایش نامه ها در زمان خود بسیار مورد توجه خارجی ها (غیر فرانسوی ها قرار گرفته بود. به طور جالبی اولین همایشی که به سارد و اختصاص یافت تا حدی به بررسی نقشی پرداخت که این نمایش نامه نویس در اواخر قرن نوزدهم در کشورهای مختلف اروپایی ایفا کرده بود نمایش های او در انگلستان، اتریش اسپانیا، پرتغال و بسیاری کشورهای دیگر که می توان به این فهرست اضافه کرد بیشتر از هر نمایش دیگری روی صحنه رفته بود (به ویژه در پراگ نمایش های سارد و را بیشتر از شکسپیریا حتی نمایش نامه نویس های چکی اجرا کردند. ویکتورین سارد و تا آنجا محبوب شد که حتی بیشتر از دو رقیبش، امیل اوژیه و الکساندر دوما پسر برای مدتی نماینده نمایش نامه نویسی فرانسه در اروپا بود. یعنی در چشم معاصران نماینده گونه ای نمایش نامه نویسی مدرن و متناسب با زمانه‌اش بود.