فصلنامه ماجرا در شماره چهارم خود به داستان اتم در ایران می‌رسد. به اینکه نیروگاه اتمی بوشهر چگونه ساخته شد؟ به ماجرای اولین غنی‌سازی اورانیوم در ایران، به گزارشی از اقدامات سیا و موساد برای نابودی صنعت هسته‌ای و دفاعی ایران و به اتم از سال 1335 تا سال 1384.

کشف اتم در دنیا یک طرف و بهره‌داری از این ظرفیت در ایران یک طرف. اصلا کشف اتم در دنیا هر چه قدر هم که سخت بوده به سختی بهره‌برداری صلح‌آمیز از آن در ایران نبوده است. انرژی اتمی، بمب اتم، نیروگاه اتمی، سازمان ملل، حقوق بشر، مبارزه با تروریسم و واژگانی از این دست برای ما آشنا هستند. دنیای به اصطلاح متمدن جهان اول که خود را خدای دنیا می‌داند با نگاهی تحقیرآمیز به کشورهای جهان سومی می‌نگرد و با سیاست ماشین چمن‌زنی این کشورها را تضعیف می‌کند. انرژی اتمی از آنجایی که یکی از سکوهای پیشرفت ایران بوده و هست همواره توسط دولت‌های استعمارگر مورد هجمه قرار گرفته است. شماره چهارم فصلنامه ماجرا این داستان پر نشیب و فراز را از دوران محمدرضا شاه تا سال 1384 روایت می‌کند.

این شماره از روزگاری که قرارداد اتمی ایران و فرانسه امضا شد کار خود را آغاز می‌کند و با گذر در تاریخ انقلاب از دولت موقتی می‌گوید که نیروگاه هسته‌ای را خیانت آشکار به خلق می‌دانسته است. پس از این، فصلنامه با لغو قراردادهای دوران پهلوی ایران را در موقعیت صفر قرار می‌دهد. اما این نقطه صفر نقطه اتکا به درون و سکوی پیشرفت می‌شود. بررسی صنعت هسته‌ای در دولت هاشمی، خاتمی و سایر دولت‌های جمهوری اسلامی از مهم‌ترین قسمت‌های فصلنامه هستند. مذاکرات هسته‌ای، سیر حق مسلم ایرانیان در آژانس بین‌المللی هسته‌ای و زیاده‌خواهی اروپائیان برای بازدید از صنایع دفاعی ایران به بهانه ساخت بمب اتم گوشه‌هایی از پرونده‌های جنجال‌برانگیز هسته‌ای ایران هستند.

چرا باید شماره چهارم فصلنامه ماجرا را مطالعه کنیم؟

تا با سیر صنعت هسته‌ای ایران، کارشکنی‌های غربی‌ها و تلاش دولتمردان برای احیای حقوق ملت آگاه شویم.

شماره چهارم فصلنامه ماجرا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

سیاست‌مداران، علاقه‌مندان به سیاست و حقوق بین‌الملل، دانشجویان، جوانان و همه افرادی که می‌خواهند از زیر و بم اتم در ایران مطلع شوند.

برشی از شماره چهارم فصلنامه ماجرا:

اواخر سال ۱۳۸۷ کارشناسان سایت هسته‌ای نطنز متوجه از کارافتادن ماشین‌های سانتریفیوژ شدند. غنی سازی در سایت ۵۰ متر زیر زمین که به اصطلاح به آن «گود» می‌گفتند، به وسیلۀ سانتریفیوژهای نسل اول انجام می‌گرفت. آن زمان در این مرکز حدود هزار سانتریفیوژ به صورت زنجیره‌های ۱۶۴تایی کار می‌کردند. خرابی یک یا چند عدد از این ماشین‌ها در روند غنی‌سازی، امری عادی بود؛ اما این بار سانتریفیوژها به صورت زنجیره‌ای و نه تکی از مدار خارج می‌شدند یا به اصطلاح «کرش» می‌کردند.

در ۱۳ فروردین ۱۳۸۸ چهار زنجیره ۱۶۴ تایی سانتریفیوژ به یک باره باهم بر اثر تداخل دور خراب شدند. از آنجایی که این دستگاه‌ها نسل اول و یک بار مصرف بودند، می‌توان گفت که حدود ۲/۳ ظرفیت غنی‌سازی سایت نطنز از بین رفت. متخصصان دریافتند عاملی با افزایش سرعت چرخش روتورهای موجود در سانتریفیوژها و بالابردن فشار دیواره‌ها منجر به درهم شکسته‌شدن و انفجار آنها می‌شود. اولین و مهم‌ترین عاملی که می‌توانست موجب کرش دستگاه‌ها شود، برق ورودی به محل غنی‌سازی بود. «کمیته برق» برای بررسی موضوع تشکیل شد؛ اما به نتیجه‌ای دال بر خراب‌کاری یا نوسان جریان برق نرسیدند.