کتاب دنیای مورسی جلد سوم مجموعه پرواکن است که زندگی رهبر شهیدمان، آیت‌الله سید علی خامنه‌ای (ره) را از سال 1347 تا 1355 روایت می‌کند. محدثه کریمی و زینب جلالی با ادبیاتی ساده و روان، در خلال داستان‌هایی کوتاه و تصاویری جذاب، سبک زندگی و سیره مبارزاتی آیت‌الله العظمی خامنه‌ای (ره) را برای نوجوانان ترسیم می‌کنند.

داستان این جلد از بخشش و انفاق منصوره خانم و آقا سید علی شروع می‌شود. منصوره خانم از خانواده‌های پولدار مشهد بود و خانه‌اش دیوار به دیوار فرش داشت. آقا سید علی تصمیم می‌گیرد فرش‌ها را بفروشد و مثل بسیاری از طلاب زیلو بخرد. منصوره خانم هم از این کار استقبال می‌کند و با فروش فرش‌ها به نیازمندان بسیاری کمک می‌کنند. کتاب دنیای مورسی از زندگی سراسر همدلی منصوره خانم و آقا سید علی می‌گوید، از سختی‌هایی که به واسطه ساواک و تبعید و زندان به جان سید علی و خانواده می‌افتاد، اما به مدد روح استوار آقا و منصوره خانم به خوبی و با قدرت طی شد. داستان‌های دنیای مورسی از تلاش‌های علمی آقا سید علی برای ترجمه کتاب صلح امام حسن (ع) و مطالعه کتاب‌های دیگر می‌گوید. در دنیای مورسی قرار نیست نوجوان گزاره‌هایی خشک و بی‌روح از تاریخ را ورق بزند بلکه با ادبیاتی طنز و دلنشین با شکنجه‌های ساواک، تعقیب و گریزها و مبارزات انقلابی همراه می‌شود.

چرا باید کتاب دنیای مورسی را مطالعه کنیم؟

تا ضمن آشنایی با زندگی رهبر شهیدمان درک کنیم این انقلاب از رهگذر چه حوادث و سختی‌های به دستمان رسیده است. آن وقت است که برای حفظ و سرافرازی آن از جان مایه می‌گذاریم.

کتاب دنیای مورسی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

همه نوجوانان ایران زمین یا بهتر بگوییم، هر نوجوانی فارسی زبان باید این کتاب را ورق بزند. این اثر گزینه مناسبی برای بسیاری از معلمان و مربیان است و در جمع‌خوانی‌ها می‌توانند از آن استفاده کنند.

برشی از کتاب دنیای مورسی:

توی آن زندان برای اینکه اسمها لو نرود، زندانی‌ها را فقط با اسم کوچک صدا می‌زدند. سید علی بلند شد و گفت: «منم.» نگهبان دستور داد لباسش را درآورد و روی سرش بکشد. هرکس را می خواستند ببرند بازجویی همین بلا را سرش می‌آوردند. تاریکی مطلق بود اما سیدعلی به جای ترسیدن ردیاب ذهنش را روشن کرد همان طور که لباس روی سرش بود و جایی را نمی‌دید شروع کرد به شمردن دقیق قدم‌ها. با هر گامی که برمی‌داشت توی دلش حساب می‌کرد یک، دو، سه ... . حالا یک پیچ ۹۰ درجه به چپ و .... او داشت نقشه راهروهای پرپیچ و خم زندان را توی مغزش ذخیره می‌کرد تا بفهمد این شکنجه‌گاه واقعاً چه شکلی است.