کتاب «سرباز کوچک امام» خاطرات مهدی طحانیان از سالهای اسارت در دوران نوجوانی، در اردوگاههای رژیم بعث را روایت میکند. این اثر که به همت خانم فاطمه دوستکامی تهیه و تدوین شده است، از صبر و هوشیاری نوجوانی میگوید که شجاعت را معنا کرده بود.
او در شهرستان اردستان اصفهان به دنیا آمد و هنوز سیزده سال بیشتر نداشت که تصمیم گرفت به هر شکل شده خود را به جبههها برساند و امر امام خمینی مبنی بر جهاد را اطاعت نماید. او در یک عملیات که با پاتک سنگین دشمن روبه رو شد اسیر میشود. برخلاف تصور خود و دیگران که گمان میکنند او با اسیر شدن کم خواهد آورد و مجبور میشود با دشمن همکاری کند او به یکی از اسطورههای مقاومت و صبر در میان اسرای ایرانی بدل میگردد. با وجود سن کم او نیز همچون دیگر اسرا زیر دست جلادان بیرحم رژیم بعث شکنجه میشود اما از آرمانهای انقلاب کوتاه نمینشیند و در چندین مصاحبهای که توسط رژیم برنامهریزی میشود نه تنها علیه جمهوری اسلامی تبلیغ نمیکند بلکه در بند اسارت نیز باعث تقویت و تایید کشور میشود. آنها در اردوگاه نه تنها در مقابل شکنجه و فشار روحی دشمن مقاومت میکنند بلکه سعی میکنند از فرصت اسارت استفاده کنند و در حوزه علم و تقوا خود را رشد دهند. سرانجام این صبر جواب میدهد و او عزتمندانه و همچون قهرمانی اسطورهای به خاک وطن و آغوش خانواده بازمیگردد.
بسمه تعالی
سرگذشت این نوجوان شجاع و باهوش و صبور در اردوگاههای اسارت، یکی از شگفتیهای دفاع مقدّس است؛ ماجراهای پسربچّهی سیزده چهارده سالهای که نخست میدان جنگ و سپس میدان مقاومت در برابر مأموران درندهخوی بعثی را با رفتار و روحیهای اعجابانگیز، آزموده و از هر دو سربلند بیرون آمده است. دلْ بر مظلومیّت او میسوزد ولی از قدرت و تحمّل و صبر او پرمیکشد؛ این نیز بخشی از معجزهی بزرگ انقلاب اسلامی است. در این کتاب، نشانههای خباثت و لئامتِ مأموران بعثی آشکارتر از کتابهای مشابهی است که خواندهام. بههرحال این یک سند باارزش از دفاع مقدّس و انقلاب است؛ باید قدر دانسته شود.
خوب است سستپیمانهای مغلوبدنیاشده، نگاهی به امثال این نوشتهی صادقانه و معصومانه بیندازند، شاید رحمت خدا شامل آنان شود.
۹۶/۴/۱۲
تا برگی دیگر از معجزات انقلاب و ایثار را ورق بزنیم، با قهرمانهای ملی خود آشنا شویم، تاریخ کشور خود و جنایات بیگانگان را بر ذهنمان حک کنیم و بیاموزیم صبر را، ایمان را و اتکا به خداوند را. این اثر نشان میدهد این کشور، این نظام و این خاک از رهگذر مجاهدت چه مردانی به دست ما رسیده است. در این صورت برای حفظ آن همت بیشتری به خرج میدهیم.
اگر شما هم به تاریخ دفاع مقدس، خاطرات اسرا، سیره و سبک زندگی آزادگان علاقهمند هستید، این کتاب را از دست ندهید.
کابل و صونده که به تن خیسمان میخورد، درد مغز استخوانمان را میسوزاند. این بدترین حالت کتک خوردن بود. صونده طوری روی تن برهنه و خیس بچهها میخوابید که انگار قصد جداشدن نداشت. وقتی سربازها صونده را مجددا بالا میبردند تا ضربه بعدی را بزنند، انگار یک نفر دست میانداخت و پوست و گوشت و رگ و پی آن قسمت را میکند. پوست تنمان کمتر از چند دقیقه مثل یک تکه چرم، سیاه و کبود میشد. میترسیدم دست روی تنم بکشم؛ احساس میکردم پوستم مثل یک ورقه نازک و ورآمده میآید کف دستم. میدانستم جای صوندههایی که به تنمان میخورد تاولهای آبداری درمیآید که داخلش پر از خونابه است و تا مدتها اذیتمان میکند. ناخن انگشتهای دست و پایمان هم حین کتک خوردن یکی یکی به هوا میپرید و در آبی که کف حمام جمع شده بود گم میشد. انگار چیزی به اسم قلب در سینه سربازهای عراقی وجود نداشت. جوری با حرص با چکمههایشان در آب این طرف و آن طرف میپریدند و نفس نفس زنان بچهها را میزدند که فکر میکردی با یک گروه جانی و قاتل طرف هستند.
نظرات