کتاب زندگی در برابر رعب به قلم ایمن العتوم و ترجمه سعید عدالت جو از دو نسل کشی در غزه مینویسد و حوادث پس از طوفان الاقصی را در قالب رمان روایت میکند. این اثر که برنده جایزه جهانی ادبیات فلسطین در سال 2024 شدهاست حکایتی از مقاومت و امتداد نفس در سایه شوم جنگ و باروت است که از زبان یک پرستار فلسطینی روایت میشود.
غزه یک زندان بزرگ است که حیات در لحظه لحظه آن زیر سایه نکبتبار اسرائیل به هزار اما و اگر بند است. اگر بتوانی چینی دلت را بند بزنی و قلبی از سنگ برای خودت دست و پا کنی و اگر بتوانی نداشتههایت را بگذاری کنار قاب عکس عزیزانت که در چشم برهم زدنی بدون خداحافظی تو را وداع گفتهاند و اگر بتوانی گریه را دوام بیاوری آن وقت میتوانی فکری به حال بمبارانهای دائمی غزه و محاصره و نبود آب و غذا بکنی. رمان زندگی در برابر رعب تصویری از این اوضاع را آن هم در جهان به ظاهر متمدن امروز روایت میکند.
ایمن در این رمان تصویری عریان و تکاندهنده از نسل کشی دو سال اخیر در نوار غزه ارائه میدهد. روایتی که در آن، قهرمانان داستان در جهانی مملو از پهپادها و بمبهای فسفری، نه فقط برای زنده ماندن، بلکه برای حفظ انسانیت خود میجنگند. به گزارش دیپلماسی کتاب، ایمن العتوم در تازهترین اثر خود، جزئیات جنگی را ترسیم میکند که در برابر دیدگان جهان به معنای واقعی کلمه نسل کشی شرمآوری علیه ملتی بیپناه است.
عنوان کتاب به زیبایی، تضاد بنیادینی را که در بطن روایت قرار دارد، برجسته میکند. “زندگی” در اینجا تنها به معنای صرف نفس کشیدن نیست، بلکه شامل ابعاد انسانی، روحی، عاطفی، و حفظ کرامت است. در مقابل، “رعب” قرار دارد که نه تنها یک احساس، بلکه یک وضعیت عینی است؛ وضعیت ناشی از جنگ، خشونت، نابودی و ناامنی مداوم. رمان نشان میدهد که چگونه در میان سیاهی و ویرانی، تلاش برای حفظ و تداوم زندگی، و مقاومت در برابر فشارهای روانی و فیزیکی، خود نوعی پیروزی و شکوه است.
نویسنده جنگ غزه را عملیات نسلکشی ملتی بیگناه توصیف میکند. این موضعگیری قاطع، نشان میدهد که رمان لحنی اعتراضی و انتقادی نسبت به وقایع جاری دارد و قصد دارد دیدگاهی را مطرح کند که شاید در روایتهای رسمی کمتر شنیده شود. این جنبه، رمان را فراتر از یک اثر ادبی صرف، به یک بیانیهی انسانی و سیاسی نیز تبدیل میکند.
کسب «جایزه جهانی ادبیات فلسطین» نشان میدهد که اثر از منظر ادبی نیز ارزشمند است. نویسنده از قدرت داستانگویی برای انتقال تجربیات تلخ، حفظ حافظهی جمعی، و بیان حقیقت در مورد منازعهی فلسطین استفاده کرده است. ادبیات در اینجا به عنوان رسانهای قدرتمند برای نمایش واقعیتهای دردناک، اعتراض به بیعدالتی، و در نهایت، تقویت حس همبستگی و امید عمل میکند.
تا با ادبیات پایداری و مقاومت فلسطین، نسلکشی در غزه و اوج جنایات اسرائیل آشنا شویم.
علاقهمندان به تاریخ و سرنوشت غزه، فلسطین و اسرائیل و عموم آزادگان جهان که میخواهند آگاهانه از فلسطین حمایت کنند.
از دور دختری را دیدم که گمان کردم حدود پانزده سال دارد. بالشی را که از مرگ جان سالم به در برده بود، در آغوش گرفته و با محبت زیاد آن را میفشرد؛ در حالی که گریه میکرد و فریاد میزد «بابام مامان... بابای عزیزم» مادرش سعی میکرد او را آرام کند؛ اما دختر دست مادرش را کنار میزد و همچنان در عزای خود ادامه میداد: بابای عزیزم... بابام مامان. به بیمارستان الشفاء برنگشتم تصمیم گرفتم چند روز در بیمارستان معمدانی بمانم و هر کمکی که میتوانم انجام دهم؛ هرچند بیمارستانهای غزه مصیبت زدهاند. شمار افرادی که به این بیمارستانها سرازیر میشوند ده برابر ظرفیت آنهاست، آن هم در اوضاع عادی. حالا چه برسد به زمانی که بیمارستانها بمباران می شود؛ در حالی که طبق همه کنوانسیونها باید از بمباران در امان باشد. بخشهایی از آنها تخریب میشود، دارو در آنها کمیاب و آب و برقشان قطع میشود. ما در این جنگ با چه هیولایی روبه رو هستیم؟ در جنگها بیمارستانها پناهگاه فراریان از مرگ بود؛ اما در دوران صهیونیستها به مکانی برای مرگ وحشتناک و سرنوشتی ناگزیر بدل شده است.
نظرات