مجموعه هشت جلدی تفسیر قرآن از امام موسی صدر دربردارنده گفتارهای تفسیری ایشان از برخی سور و آیات قرآن است که با نگاه اجتماعی انسانی برای انسان مسلمان مبارز نگاشته شده است.

قرآن به عنوان سرچشمه معارف الهی مهم‌ترین منبع در تعمیق آموزه‌های اسلامی می‌باشد. نگاه ویژه امام موسی صدر به قرآن زمینه بهره‌مندی بسیاری از مسلمانان از این دریای بی‌کران را فراهم آورده است. هر چند به اندازه نمی از این یم بهره برمی‌داریم.

رویکرد امام موسی صدر در تفسیر قرآن کریم اجتماعی انسانی و برای انسان است. او با همین شناخت از قرآن بود که پا به لبنان نهاد و منشا تحولات دامنه‌دار شگرفی در میان اهالی آن دیار، خصوصا شیعیان، شد. بنابراین دریافت و تفسیر او از قرآن برای واکاوی و نقد اندیشه‌های او اهمیت بسزایی دارد. به علاوه مجموعه تفسیر قرآن مسیر دریافت معارف قرآنی را در قالب گفتاری موجز هموار می‌سازد .بخش پایانی کتاب نیز شامل سال‌شمار فعالیت‌های امام موسی صدر است.

کتاب اخلاص شامل دو جلسه از تفسیرهای امام صدر است که به تفسیر سوره اخلاص اختصاص دارد. در ابتدای گفتار، امام موسی صدر به تفسیر بسم الله می‌پردازد. سپس، تک‌تک آیات را تفسیر کرده و به این نکته اشاره می‌کند که در عالم وجود، سعد و نحس وجود ندارد.

چرا باید تفسیر قرآن امام موسی صدر را مطالعه کنیم؟

تا برسیم به معارف قرآنی و این آموزه‌ها را در متن زندگی اجتماعی و سیاسی خویش پیاده سازیم.

کتاب تفسیر قرآن امام موسی صدر را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

طلاب، روحانیون، دانشجویان مبارز و اندیشمندان مخاطبان این نوشتار هستند.

برشی از کتاب سوره اخلاص:

پیامبر اسلام بدین گونه هر صفتی و هر ارتباط و نسبتی میان خدا و هرکسی را جز از راه عمل صالح نفی می‌کند و این مفهوم تربیتی عمیقی در زندگی مسلمانان و تربیت توحیدی مسلمانان است، زیرا این سوره این را که چیزی به طور ذاتی از چیز دیگری به خدا نزدیکتر باشد، نفی می‌کند. بنابراین نمی‌توانیم مثلاً رود معینی در هند، برای مثال رود کنگ را یا کوهی از کوهها را مانند رشته کوه هیمالیا یا مکانی معین را با خداوند مرتبط بدانیم، همان طور که نمی‌توانیم بعضی از مکانها را از خداوند و از خیر دورتر از دیگر مکانها بدانیم و آنها را همانند بعضی نجس یا شوم به شمار آوریم. درباره زمانها نیز چنین است. میان زمان با زمان دیگر تفاوتی نیست. اینگونه نیست که زمانی به خداوند نزدیکتر باشد و زمان دیگری از او دورتر. بنابراین، هیچ شومی و نحسی‌ای در عدد سیزده یا در بعد از ظهر چهارشنبه وجود ندارد و همین طور در هیچ عددی از عددها و تمامی ابنای بشر. همانند دندانه‌های شانه با هم مساوی‌اند و این گونه نیست که کسی به خداوند نزدیکتر باشد یا از او دورتر باشد. مگر به تقوایش یا دانشش یا تلاش و جهادش.