کتاب اینجا جای کسی خالی است ... به قلم مریم رمضانی روایتی از زندگی شهیدِ رمضانِ حرم مطهر رضوی، حجت‌الاسلام محمدصادق دارایی است.

مشهد، حرم مطهر امام رضا (ع) و یک حادثه غیرقابل باور. باورمان نمی‌شد یک اقدام وحشیانه در حرم مطهر رضوی منجر به شهادت سه روحانی مبارز و مردم‌دار شود. حجت‌الاسلام محمدصادق دارائی پس از انتقال به بیمارستان شهید شدند و اهالی روستای بزد از توابع تربت جام داغدار گشتند.

حجت‌الاسلام دارائی آخرین فرزند خانواده‌ای پرجمعیت بود که پس از دوازده فرزند در روستای نسبتا محروم بزد چشم به جهان گشود. او پس از دوره راهنمایی به مدت پنج سال برای تحصیل علوم دینی به حوزه علمیه صالح آباد در نود کیلومتری زادگاهش رفت. او برای تحصیل علوم دینی به مشهد مهاجرت می‌کند و تا زمان شهادتش در مشهد می‌ماند. سرزدن‌های مدام محمدصادق از والدینش او را به فرزند بزرگ خانواده تبدیل کرده بود و جایگاه خاصی به او بخشیده بود. حتی او توانسته بود برای دو برادر بزرگترش در مشهد شغلی دست و پا کند.

حجت‌الاسلام دارایی توانست در روستای خود که ترکیبی از مردمان شیعه و سنی است، پایگاه اجتماعی مقبولی کسب کند. او همزیستی نیکویی با خانواده اهل سنت همسرش داشت و خانواده همسرش به او به چشم فرزند خود می‌نگریستند. برپایی جشن تولد برای کودکان یتیم و فعالیت‌های جهادی و فرهنگی در مناطق حاشیه‌ای شهر مشهد محمد صادق را به یک محور تبدیل کرده بود. کتاب «اینجا جای کسی خالی است ...» زندگی این عالم جوان و مجاهد را تصویر می‌کند و از جای خالی او می‌گوید.

چرا باید کتاب اینجا جای کسی خالی است را مطالعه کنیم؟

این زندگینامه الگویی نیکو در زمینه فعالیت‌های فرهنگی و جهادی معرفی می‌کند، ارزش‌هایی اخلاقی چون احترام به والدین و یاری مستمندان را تقویت می‌کند، احترام به مذاهب و شعائر دینی را خاطر نشان می‌سازد و به مخاطب نشان می‌دهد چگونه زندگی کند تا در نبودش، عده‌ای بگویند: انگار که یک کوه سفر کرده از این دشت.  

کتاب اینجا جای کسی خالی است را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

فعالان فرهنگی، طلاب و روحانیون، علاقه‌مندان به زندگی طلاب و سیره شهدا و عموم جوانان مخاطبان این زندگی‌نامه هستند.

برشی از کتاب اینجا جای کسی خالی است:

 - حاج آقا شما سرت رو خیلی شلوغ کردی. مسئولیت خیریه هست، اینجا هست، فروشگاه هست خونواده هست ... این طوری خیلی فشار میاد به شما.

محمد صادق نفسی کشید و صاف نشست. خودش را جمع و جور کرد: «اشکال نداره. خدا درستش میکنه. ان شاء الله کارها روی روال می افته.»

بیش از این حرفش را ادامه نداد. نگذاشت فشار مشکلاتش، روحیه نیروها را خراب کند.