فصلنامه علمی-تخصصی مدیریت جهادی در شماره 21 و 22 خود، با عنوان تفسیر خون روایتی از زندگانی شهید مصباحالهدی باقری ارائه میدهد تا زندگی بر مدار ماموریت را معنا کند. این شماره که در تابستان و پائیز 1405 ارائه شده است به آثاری از حججالاسلام والمسلمین عابدینی، قنبریان، لطیفی و زائری همراه گشته است.
در اسفندماه 1392 واژه «مدیریت جهادی» برای نخستین بار از زبان رهبر شهید انقلاب (ره) شنیده شد و این بیان جریانی نو آفرید در انقلاب اسلامی و زاینده «هسته مدیریت جهادی» در مرکز رشد دانشگاه امام صادق (ع). این شد که فصلنامه علمی-تخصصی مدیریت جهادی متولد شد. این فصلنامه در شماره بیست و یکم و بیست و دوم خود زندگی شهید مصباحالهدی باقری، داماد رهبر شهیدمان و فرزند آیتالله محمدباقر باقری کنی (ره) را به عنوان الگویی در مسیر مدیریت جهادی تشریح میکند. این فصلنامه در مدخل خود به قلم دکتر هاشم سوداگر ابتدا پسر را از دوران همراهی با پدر روایت میکند تا میرسد به مرکز رشد. میگوید: او مرکز رشد را طوری معماری کرد که در آن انسانها اصل هستند و نه ساختارها. دیوانسالاری باید حداقلی و منحصر در دو حوزه انضباط مالی و ارتباط و تعامل استاد هادی و عضو مرکز رشد باشد.
مقاله دوم به بعد این فصلنامه نشان میدهد ورود به مدار ماموریت الهی و بر دوش کشیدن این امانت سترگ، امری برونزا و تحمیلی نیست؛ جوششی درونی و برآمده از سرشت آدمی است. تحقق عینی این امر فطری، در گرو تبلور و سربرآوردن شایستگیهای آستانه در وجود فرد است. ورود به این افق، بر دو پیش شرط بنیادین استوار میشود: نخست داشتن درد و دغدغهای بیدارگر، و دوم شجاعت پرداخت هزینه در پای آرمان.
پریشاننامهای بعد از فراق استاد باقری در راه التیام، برشی جزئی از سبک تربیتی استاد شهید مصباحالهدی باقری و روایتی از دویدنهای استاد شهید در پیگیری امر ولی ناظر به اتاق جنگ اقتصادی موضوعات مطروحه در دیگر مقالات این شماره هستند.
در نهایت باید گفت فصلنامه حاضر الگوی ماموریتی و مدیریتی شهید دکتر مصباحالهدی باقری کنی (ره) را از نگاه افراد مختلف، در حوزههایی متفاوت تفسیر میکند.
تا ماموریت الهی خویش در این سیاره خاکی را دریابیم و با درد و دغدغهمندی روزگار بگذرانیم. ما در برابر جامعه و روزگار خویش مسئولیم.
طلاب و جوانان، دانشجویان، علاقهمندان به علوم انسانی اسلامی و افرادی که میخواهند منش و خط رسالت شهید مصباحالهدی باقری را درک کنند.
تشکیلات، روح میخواهد. در نگاه دکتر باقری تشکیلات فقط با ساختار زنده نمیماند. دکتر باقری در یکی از سالها، سخنران آیین شکرانه امانت دانشکده معارف اسلامی و مدیریت بود. در آن جلسه نقل کردند که دکتر نقی پورفر به ایشان گفته بودند، که اگر میخواهی مرکز رشد را راه بیندازی اول هیئت و مجلس ذکر راه بینداز. برای او، مجالس ذکر، هیئت، قرآن و اتصال دائمی به اهل بیت (ع) پیوست فرهنگی تشکیلات نبود؛ روح تشکیلات بود. اگر این روح نباشد حتی منظمترین ساختارها نیز دیر یا زود از درون تهی خواهند شد.
نظرات