کتاب «هفت روایت خصوصی از زندگی سید موسی صدر» اثری مستند و متفاوت از مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امام موسی صدر است که با رویکردی انسانی و کمتر گفته‌شده، به زندگی امام موسی صدر می‌پردازد. حبیبه جعفریان در این کتاب به‌جای روایت‌های رسمی و تاریخیِ معمول، هفت خاطره و روایت نزدیک و صمیمی از اطرافیان، دوستان و همراهان ایشان را گردآوری کرده و تصویری شخصی‌تر، ملموس‌تر و گاه عاطفی‌تر از این شخصیت برجسته ارائه می‌دهد. نثر کتاب ساده اما اثرگذار است و مخاطب را با جنبه‌هایی از زندگی امام صدر آشنا می‌کند که کمتر در منابع رسمی دیده می‌شود.

این اثر نشان می‌دهد که امام موسی صدر تنها یک رهبر دینی و سیاسی نبود، بلکه انسانی با روحیه‌ای مهربان، دغدغه‌مند و عمیقاً مردمی بود. روایت‌ها از برخوردهای روزمره، توجه او به مردم، نگاه باز و گفت‌وگومحورش با ادیان و گروه‌های مختلف، و نیز احساس مسئولیتش نسبت به محرومان حکایت دارند. «هفت روایت خصوصی…» با تمرکز بر این لحظات کوتاه اما معنادار، تصویری زنده از شخصیت او می‌سازد و به خواننده کمک می‌کند تا فراتر از یک چهره تاریخی، با انسانی الهام‌بخش و چندبُعدی روبه‌رو شود.

کوچکترین فرزند امام موسی صدر، همسر ایشان، فرزند ارشد آقا موسی، دختر بزرگ‌شان، برادر بزرگ‌تر، خواهرها، خواهر هشتم و ام غیاث روایان این روایات خصوصی هستند.

چرا باید کتاب «هفت روایت خصوصی از زندگی سید موسی صدر» را مطالعه کنیم؟

تا با لایه‌های پنهان زندگی امام موسی صدر آشنا شویم و چون ایشان در مسیر خدمت به اسلام و مسلمین با اقتدار حرکت کنیم.

کتاب «هفت روایت خصوصی از زندگی سید موسی صدر» را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

طلاب و روحانیون، علاقه‌مندان به زندگینامه امام موسی صدر، دوستداران ادبیات پایداری و عموم علاقه‌مندان به ادبیات پایداری و جبهه مقاومت مخاطبان این خاطرات هستند.

برشی ازکتاب «هفت روایت خصوصی از زندگی سید موسی صدر»

 بعضی‌ها هم ترجیح می‌دهند مستقیم سراغ بابا نروند. معمولاً می‌پرسند شما با خانم رباب صدر نسبتی دارید؟ من هم می‌گویم: «بله فامیل هستیم» و بعد همین‌طور پیش می‌رود تا می‌رسیم به باب.ا و آن وقت حالتی در نگاه آدمها می‌دود که هر وقت می‌خواهم برای کسی خلاصه‌اش را بگویم میگویم: «احترام». یادم نمی‌آید تا به حال از این اسم سختی یا ضرری به من رسیده باشد ... نه ... یادم نمی‌آید. چیزی که هر چه عقب می‌روم باز یادم هست و هیچ وقت برایم عادی نشده این است که بابا نیست. اینکه نبودن بابا این همه طول کشیده است. مامان می‌گوید تصور همه این بوده که اشتباهی شده و موضوع خیلی زود روشن می‌شود. چون نمی‌شود یک نفر با دعوت رسمی برود یک جایی و توی روز روشن گم شود. می‌شود؟