برای فهم دقیق نسبت به آینده ایران زمین بیشتر از هر چیز نیازمند این هستیم که رجوعی به گذشته معاصر این سرزمین داشته باشیم و مسائل داخلی و خارجی که در طی این سال‌ها رخ داده است را با دید عمیق‌تر و تحلیلی‌تری بنگریم. حوادث تلخ و شیرین این سال‌ها زیرلایه‌های بسیاری دارند که در صورت فهم آن‌ها می‌توان فهمید که برای نقشه‌کشی و پیشبرد مسیر پیشرفت کشور از چه اموری استفاده نماییم و از چه مسائلی پرهیز کنیم.

سید حسین فلاح زاده استاد تاریخ دانشگاه باقرالعلوم در کتاب تحلیلی«رضاخان و توسعه ایران» به بررسی مفهوم توسعه در زمانه رضاخان پهلوی می‌پردازد. او در ابتدای کتاب به این بحث می‌پردازد که توسعه چه تقسیم‌بندی‌هایی دارد و اصلا چه مسائلی توسعه حقیقی یک کشور محسوب می‌شوند. سپس به وضعیت توسعه پیش از شروع حکومت  پهلوی می‌پردازد و اینکه پهلوی اول چگونه به قدرت رسید. سپس در چند فصل به بررسی این مساله می‌پردازد که توسعه در دوران پهلوی به چه معنایی اتفاق افتاد و چه مسائلی به عنوان توسعه جا زده شد. توسعه های اقتصادی و فرهنگی آن دوران بر اساس آمارهای رسمی کشور و سازمان های جهانی ارزیابی شده است.

در ادامه برشی از این کتاب را می‌خوانید:

در دوره رضاخان روزنامه‌های مستقل و حتى احزاب سیاسی‌ای که از رضاخان حمایت کرده بودند نیز در مقطعی تعطیل منحل و سرکوب شدند و دفاتر و مراکز آن‌ها به وسیله گروه‌های فشار تخریب و ویران شد. رضاشاه برای تضمین قدرت مطلق خود روزنامه‌های مستقل را تعطیل کرد مصونیت پارلمانی نمایندگان را سلب کرد و حتی احزاب سیاسی را از بین برد. از هنگامی که مدرس و همکاران روحانی وی کرسی‌های نمایندگی خود را از دست دادند. حزب اصلاح طلبان هم از فعالیت محروم شد حزب تجدد که صادقانه از رضاشاه حمایت کرده بود نخست به حزب ایران نو و سپس حزب ترقی که سازمانی بر اساس الگوی حزب فاشیست موسولینی و حزب جمهوری خواهی مصطفی کمال بود تبدیل شد. حتی فعالیت حزب ترقی نیز به دلیل این سوءظن که احساسات جمهوری‌خواهی خطرناک را می‌پروراند غیر قانونی شد.