کتاب «حاج قاسمی که من می‌شناسم» روایت رفاقت چهل ساله حجت‌الاسلام علی شیرازی با سردار حاج قاسم سلیمانی‌است.

علی شیرازی از روزی می‌گوید که هنگام سخنرانی حاج قاسم در تیپ ثارالله، عاشقش شده بود. تیپ تبدیل به لشکر شده بود و دل علی شیرازی بیشتر با دل سلیمانی گره می‌خورد. او از شبی می‌گوید که خبر شهادت این بزرگ مرد را بدو می‌دهند و او دیوانه‌وار سعی می‌کند که به خود بقبولاند که شایعه است، اما نیست و این بزرگ مرد اجر سالها مجاهدت‌های خالصانه خویش را از درگاه باری تعالی می‌گیرد.

از زندگی حاج قاسم می‌گوید، اینکه چه علاقه شدیدی به اهل بیت داشت. به خصوص به حضرت سیدالشهدا علیه‌السلام. اصلا ساخت اینچنین انسان بزرگی به جز با خاکساری و نوکری بر درگاه امام حسین علیه‌السلام ممکن نیست. از زیباترین تصاویر حاج قاسم، تصاویری است که دست مادر خود را می‌بوسد. این احترام به پدر و مادر الگویی است جاودان از زندگی او.

حاجی همیشه از تشریفات فراری بود، مسائل امنیتی را رعایت می‌کرد اما تشریفات و قرق کردن‌ها را نمی‌پسندید. آری باید از این مرد بزرگ ولایت‌مداری آموخت.اویی که در همه بحران‌ها و فتنه‌ها پشت ولی فقیه خود ایستاد و خط قرمزش را به همگان اعلام کرده بود. حتی در مسائل فرهنگی هم پیرو ولی فقیه بود و بسیار مطالعه داشت و در امر ترویج کتاب هم کوشا بود.

علی شیرازی تعریف می‌کند روزی که بالاخره حاج قاسم رضایت داد تا نشان ذولفقار که بالاترین درجه نظامی است، به سینه‌اش بزنند، شرط کرد که خبری نشود. اخلاص راه مردان خداست. فراجناحی بودن سردار سلیمانی باعث می‌شد که دفترش به روی همه باز باشد. سردار رشید اسلام حاج قاسم سلیمانی نمونه بارز سربازی دل‌باخته به جهاد در راه خدا بود. کتاب حاج قاسمی که من می‌شناسم روایت رفاقت چهل ساله علی شیرازی با حاج قاسم را مرور می‌کند.

چرا باید کتاب حاج قاسمی که من می‌شناسم را مطالعه کنیم؟

تا این سردار بزرگ اسلام را بهتر بشناسیم و او را سرلوحه زندگی خویش قرار دهیم.

کتاب حاج قاسمی که من می‌شناسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کارمندان سپاه و ارتش و همه تامین کنندگان امنیت کشور مخاطبان خاص این اثر هستند. علاقه‌مندان به سیره شهدا و ادبیات پایداری دیگر مخاطبان این خاطرات هستند.

برشی از کتاب حاج قاسمی که من می‌شناسم:

آن روز که آقا نشان ذوالفقار را به سینه‌ی سردار سلیمانی زدند، یکی از بهترین روزهای زندگی‌ام بود. نه من، همه ی رفقایش از این اتفاق خوشحال بودند؛ جز او که راضی نبود بین او و بقیه ی فرماندهان تمایزی داشته باشد. ابتدا زیر بار نمی رفت. وقتی اصرار شد، شرط کرد که خبری نشود. پس از آن که نشان را گرفت، به او گفتم این مدال مربوط به شما نیست؛ متعلق به جبهه‌ی مقاومت است!».