کتاب به رنگ مات به قلم حدیثه محمدی و به کوشش بهزاد دانشگر مجموعه روایتهایی عبرتآمیز است از دنیای تک فرزندی و آسیبهایش.
یک فرزند داشته باشیم که خیلی بهتره؟ همه توجمان معطوف به یک بچه میشود! بهترین امکانات نصیبش میشود! تمام پولمان را خرج او میکنیم؟ حسادت هم پیش نمیآید و ... . حتما شما هم از این دست توجیهات صد من یک غاز را از خانوادههای تک فرزندی شنیدهاید. اما وقتی به درون این خانوادهها مراجعه میکنیم آهی برآمده از دل با عبارت «ای کاش ...» به گوش میرسد. باید چه کنیم؟ چگونه میتوان زمان از دست رفته را جبران کرد؟ حوصله و صبری که حالا نیست را چگونه بازگردانیم؟ و فرزند نازپرورده را با مدد کدام همبازی تربیت کنیم؟ این حقیقت دنیای تک فرزندی است که باید امروز برای آن کاری کنیم، فردا دیر است.
کتاب حاضر به ورود به دنیای کودکان تنها در خانوادههای تک فرزندی و با ورود به دل والدین تک فرزند توانسته ضمن برشمردن عواقب این تصمیم نا به جا، مثل پیری جمعیت و تنهایی در روزگار پیری، از عواقب عاطفی این تصمیم بگوید. نقش کودکان در تقویت هوش عاطفی، هوش هیجانی و هوش سمعی و بصری یکدیگر، توزیع شدن توجه والدین بر روی چند فرزند و رهایی فرزندان از زندان دوستیهای نا معقول والدین، تولید و انتشار شادی در خانواده برخی از تذکرات کتاب به رنگ مات است که به خوبی خواننده را بیدار میسازد.
تا از دنیای تک فرزندی خداحافظی کنیم و پیش از آنکه دیر شود برای حل این معضل کاری کنیم.
والدین، زوجهای جوان، فعالان حوزه خانواده، فعالان رسانهای و مشاوران مخاطبان این روایتهای کوتاه هستند.
درب اتاقش را که باز کرد، با قیافهای گرفته و دمغ بیرون آمد؛ بعد دراز کشید روی مبل راحتی کنار اتاق. یک دستش را گذاشت روی چشمهایش و با دست دیگرش شروع کرد به ماساژ دادن شقیقههایش.
اما توجهات تک فرزندی نمیگذاشت به دانشگاه یزد برسد.
نظرات