آقای عباسی ولدی، روحانی نویسنده‌ای هستند که همیشه در آثاری همچون «تا ساحل آرامش»،« حسینیه واژه‌ها»، «نیمه دیگرم» و «من دیگر ما»،

 با قلمی سرشار از احساسات، مهم‌ترین مسائل اعتقادی و تربیتی را به ما یادآوری کردند.

 مجموعه زیبای بهانه‌‌بودن هم یکی از همان آثار است که مثل تابلویی نقاشی، یک رابطه موثر ما با خالق بی‌همتا و اهل‌بیت را به تصویر می‌کشد.

و شاید بتوان این گروه از کتاب‌ها را مکمل معنوی دلنشینی برای نوشته‌های پیشین نیز به شمار آورد.

مثلا اگر دو جلد آغازین را پس از مجموعه «نیمه دیگرم» بخوانید

یا جلد های سوم تا ششم را «تا ساحل آرامش» ورق بزنید

آنگاه جلد های هفتم تا سیزدهم را برای درک بهتر «من دیگر ما» از دست ندهید، بیشتر این گروه دوست داشتنی واژه‌ها را درک کرده‌اید.

مثلا در جلد دوازدهم با نام«کمی از حلوای عشقت را بچشان به کاممان» بیش از همیشه به سراغ شیرینی ارتباط با آشنایی غریب رفته‌است.

مردی که تعقیب و ترورش می‌کنیم در بازی‌های برنامه‌ریزی شده رایانه‌ای.

در بخشی از نوشتار کتاب می‌خوانیم:

((عاشقان تو چون امیدشان رسیدنِ به توست تا همیشه، در رکابِ رفتن‌اند. ما عاشق نیستیم که تو را آسان می‎خواهیم و برای آسانی می‌خواهیم))