آقای عباسی ولدی، روحانی نویسنده‌ای هستند که همیشه در آثاری همچون «تا ساحل آرامش»،« حسینیه واژه‌ها»، «نیمه دیگرم» و «من دیگر ما»،

 با قلمی سرشار از احساسات، مهم‌ترین مسائل اعتقادی و تربیتی را به ما یادآوری کردند.

 مجموعه زیبای بهانه‌‌بودن هم یکی از همان آثار است که مثل تابلویی نقاشی، یک رابطه موثر ما با خالق بی‌همتا و اهل‌بیت را به تصویر می‌کشد.

و شاید بتوان این گروه از کتاب‌ها را مکمل معنوی دلنشینی برای نوشته‌های پیشین نیز به شمار آورد.

مثلا اگر دو جلد آغازین را پس از مجموعه «نیمه دیگرم» بخوانید

یا جلد های سوم تا ششم را «تا ساحل آرامش» ورق بزنید

آنگاه جلد های هفتم تا سیزدهم را برای درک بهتر «من دیگر ما» از دست ندهید، بیشتر این گروه دوست داشتنی واژه‌ها را درک کرده‌اید.

مثلا در جلد یازدهم با نام«چقدر قشنگ است این مرگ» به سراغ یک مرگ تدریجی، بدون درد و پر رنگ و لعاب رفته است؛ مرگ خانوادگی ذهن و روح که در هجوم بدون آتش‌بس موبایل، شبکه‌های اجتماعی، تلوزیون، سینما و... رخ می‌هد، یک جنگ تمام عیار که فرصت اندیشیدن به شخصیت اول جهان، امام زمانمان را از ما گرفته‌اند.

برای همین در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

((کاش ما و بچه‌هایمان به تو عادت می‎کردیم! چه خوب می‌شد! وقتی از کنارمان می‌رفتی تا برگردی دائم از تو سخن می‌گفتیم تا بلکه دوام بیاوریم و قالب تهی نکنیم. کمی که دیر می‌شد آمدنت رو به قبله دراز می‌کشیدیم و نفس‌هایمان به شماره می‌افتاد. کمی دیرتر با هم می‌مردیم. ))