کتاب امیدبانی به قلم حجت‌الاسلام محسن قنبریان در پرتوی آیات و روایات از قواعدی برای محافظت از امید می‌گوید.

می‌گویند آدمی به امید زنده است. امید جوانه‌ای است که رویش آن در ذهن و دل، فرد را به سمت اهداف سوق می‌دهد و تنومند شدن این جوانه معادل با نزدیکی به اهداف است. پس باید از این جوانه حمایت کرد. آنچنان که خداوند می‌فرمایند:

                                   «لا تقنطوا من رحمه الله؛ از رحمت خدا ناامید نشوید»

کتاب در گفتار اول خود از ضرورت امیدبانی و چیستی آن می‌گوید و دوقلوهایی به نام امید و آرزو را لازم و ملازم هم تعریف می‌کند. بر این اساس داشتن رویا موتور محرک امیدبانی است و تربیت امید محور عامل اصلی رشد جامعه است.

گفتار دوم کتاب هر رویایی را امید بخش نمی‌داند و از شاخصه‌های رویای امید بخش می‌گوید، تا برسیم به جوانان امیدبانی که سلول‌های خیزش و تحرک جامعه هستند. بر مبنای اندیشه‌های مهدویت انتظار رویایی جذاب است که مطابق با قواعد عالم مخاطب را به امید می‌رساند. کتاب در ادامه محک‌هایی برای تفکیک امید پوچ و کاذب ارائه می‌دهد. کتاب امیدبانی با اتکا به آیات قرآن و ماجرای حضرت یوسف (ع) رویاهای یک ایرانی و تهاجم دشمن برای نابودی آن را تصویر می‌کند.

حجت‌الاسلام محسن قنبریان توانسته اثری در حوزه توسعه فردی فراهم آورد آن هم با رویکرد اسلامی. مقابله با روزمرگی، تقسیم اهداف بلند به اهداف میانی، امیدبانی در عرصه‌های مختلف چون مردم و مسئولین، خانواده و اجتماع، شناخت عوامل ناامیدی و سلسله یاس برخی از مهم‌ترین مطالبی هستند که چهارده گفتار را به خود اختصاص داده‌اند.

چرا باید کتاب امیدبانی را مطالعه کنیم؟

تا در دنیای ناامیدی‌ها از گوهر امید حفاظت کنیم.

کتاب امیدبانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

طلاب و واعظان، روانشناسان، جوانان و دانشجویان علوم انسانی و اجتماعی مخاطبان این نوشتار هستند.

برشی از کتاب امیدبانی:

آرزو دوقلوی به هم‌چسبیده‌ای به نام امید دارد. هرکس آرزو دارد امید هم دارد و هرکس امید دارد آرزو هم دارد. اصلا نمی‌شد که امید و آرزو را از هم جدا کرد. وقتی به فردا امید داری یعنی فردا کاری و هدفی داری که منتظر فرا رسیدنش هستی. پس امید داری چون آرزو داری پس امید با آرزو عجین است.