کتاب آب هرگز نمیمیرد همان کتابی است که رهبر شهیدمان دربارهاش فرمودند: «در میان کتابهای خاطرات جنگ، این یکی از بهترینهاست». کتابی که به قلم حمید حسام و با محوریت شخصیتی چون سردار جانباز میرزا محمد سُلگی، نگاشته شده باشد شایستگی تقریظ رهبر شهیدمان را دارد.
حمید حسام پس از بیست ماه مصاحبه با میرزا محمد سُلگی، فرمانده گردان 152 حضرت ابوالفضل (ع) لشکر 32 انصارالحسین (ع)، کتاب آب هرگز نمیمیرد را پرداخته است. او بایدهای روایت تاریخ شفاهی را در هم شکسته است و به جای مصاحبه، صرفا با آقا محمد سلگی با جمعی از رزمندگان گردان حضرت ابالفضل (ع) و چهار فرمانده لشکر 32 انصارالحسین نیز مصاحبه کرده است تا آنچه که آقای سلگی از گفتن آن ابا داشتند و آن را تعریف از خود میدانستند نیز بشنوند.
داستان از اولین روز فروردین ماه سال 1335 در روستای هادی آباد، در فاصله 25 کیلومتری شهرستان نهاوند آغاز میشود. کسی فکرش را نمیکرد پسری که کاکه او را عزیزدردانه خاندان سلگی نامید، روزگاری قرار است دو پای خود را در جنگ ایران و عراق جا بگذارد. داستان با روایت دوران کودکی، نوجوانی و جونی آقا محمد ادامه مییابد و با خاطراتی از عشق میرزا محمد به همسرش ادامه مییابد. کتاب از وداع میرزا با عروس جوان چهاردهسالهاش، برای امرار معاش میگوید.
کتاب خیلی زود میرسد به حضور میرزا محمد در صف مبارزان انقلابی و جنگ هشت ساله. میرزا محمد خود چنین میگوید: «داشتیم با کاکه و برادرانم زمین را شخم میزدیم که دو هواپیما در تعقیب هواپیمایی دیگر آسمان را دریدند. کاکه گفت: «مشق نظامی میکنند.» گفتم: «نه کاکه. جنگ هوایی میکنند.» عصر همان روز خبر یورش عراق به ایران را از رادیو شنیدم و دیگر عضو سپاه شدم.
کتاب پس از این وارد جبهه و جنگ میشود و از حضور میرزا محمد در کنار شهید علی چیتسازیان میگوید. کتاب شبهای عملیاتی را ترسیم میکند که فرماندهان بر روی کالک طرح و نقشههای خود را زیر رو میکنند. صدای چیتسازیان را در گوش مخاطب زنده میکند که میگوید: « شب عملیات با انفجار اژدر بنگال، باید از وسط سیمخاردار معبر بزنیم.»
محمد سلگی از ابتدای سال ۱۳۶۲ فرماندهی گردان ۱۵۲ حضرت ابوالفضل(ع) از لشکر ۳۲ انصارالحسین(ع) را بر عهده داشت و در عملیاتهای مختلف، از جمله والفجر ۲، والفجر ۵، والفجر ۸، کربلای ۴ و کربلای ۵ حضور یافت. یکی از بخشهای مهم کارنامه نظامی او، نقشآفرینی در عملیات مرصاد در سال ۱۳۶۷ بود؛ عملیاتی که در جریان آن نیروهای ایرانی در برابر حمله سازمان مجاهدین خلق (منافقین) ایستادگی کردند. سلگی در طول سالهای جنگ بارها مجروح شد و بر اثر جراحات و آسیبهای ناشی از جنگ، از جمله قطع هر دو پا، رنج بسیاری را تحمل کرد؛ بااینحال، جانبازی نیز مانع بازگشت و ادامه حضور او در جبهه نشد.
پس از پایان جنگ، آثار جراحات و عوارض ناشی از استنشاق گازهای شیمیایی همچنان با او همراه بود. سرانجام حاج میرزا محمد سلگی در ۱۴ فروردین ۱۳۹۹، پس از سالها تحمل درد و عوارض جانبازی، درگذشت و به مقام شهادت نائل آمد.
نام و خاطرات این فرمانده در کتاب «آب هرگز نمیمیرد» به قلم حمید حسام ماندگار شده است؛ اثری مستند و مبتنی بر خاطرات او و روایتهایی از همرزمانش که از دوران کودکی و شکلگیری شخصیتش آغاز میشود و تا سالهای حضور در جبهه و عملیاتهای دفاع مقدس ادامه مییابد.
بسماللهالرّحمنالرّحیم
سلام بر یاران حسین (علیهالسّلام) و سلام بر لشگر انصارالحسین همدان؛ و سلام بر شهیدان، دلاوران، فدائیان، شیران روز و عابدان شب؛ و سلام بر شهید زنده میرزا محمد سُلگی و بر همسر باایمان و صبور او؛ و سلام بر حمید حسام که دردانههایی چون سُلگی و خوشلفظ را به ما شناساند. ساعتهای خوش و باصفائی را با این کتاب گذراندم و بارها با دریغ و حسرت گفتم:
درنگی کرده بودم کاش در بزم جنون من هم / لبی تر کرده زان صهبای جام پرفسون من هم
هزاران کام در راه است و دل مشتاق و من حیران / که ره چون میتوانم یافتن سوی درون من هم ...
در میان کتابهای خاطرات جنگ، این، یکی از بهترینها است. نگارش درست و قوی، ذوق سرشار، سلیقه و حوصله، همّت بلند، همه با هم دست به کار تولید این اثر شدهاند. کتاب خانم ضرّابی در شرح حال شهید عالیمقام علی چیتسازیان نیز دارای همین برجستگیها است. این دو نفر از ستارگان اقبال همدانند.
بهمن ۹۵
برای اینکه جنگ را از زبان مردی بشناسیم که سالها در دل حوادث آن زندگی کرده است؛
برای اینکه معنای رفاقت، شجاعت، ایثار و مسئولیتپذیری را در رفتار یک فرمانده ببینیم؛
و برای اینکه بدانیم تاریخ دفاع مقدس فقط مجموعهای از عملیاتها نیست، بلکه روایت زندگی انسانهایی است که با تمام وجود پای باورهایشان ایستادند.
دوستداران تاریخ دفاع مقدس، علاقهمندان به سیره و سبک زندگی شهدا، افرادی که میخواهند جنگ را عمیقتر و در سایه مجموعهای از روابط انسانی درک کنند.
هوا سرد بود و برف همه جا را پوشانده بود. توی سرمای صبح و بعد از ظهر کارم شده بود رفتن به مساجد و روستاها برای جذب نیرو. گردان حبیب بن مظاهر در قالب نیروهای طرح لبیک یا خمینی خیلی زود سازماندهی شد. فرماندهی این گردان را احمد کرمعلی که در کربلای چهار مجروح شده بود، به عهده گرفت و برای مسئولیت گردان قیس بن مسهر حسنمراد ابروزن را دیدم؛ چراکه سپاه را برای حضور در رزم بسیج کرده بود. در این ایام حضرت امام پیام پرشور و حرکت آفرینی داد که این پیام هرکس را که انگیزه جبهه و جهاد داشت به حرکت درآورد و ناگهان مساجد و مراکز از اعزام نیروهای داوطلب پر شد. تا آن زمان این همه شور و اشتیاق برای پیوستن به صفوف رزمندگان بیسابقه بود. بسیاری از روستاها از جوان خالی شد و همه آماده اعزام شدند.
نظرات