کتاب پدیدارشناسی بسیجی شهید به قلم سید جواد طاهایی در تلاش است تا ضمن تبیین چیستی تفکر بسیجی نشان دهد که ایده بسیجی شهید عامل تداوم جمهوری اسلامی ایران است و با ضعف آن دولت جمهوری اسلامی دچار خلا معنا و سپس زوال میشود.
امام علی (ع) میفرمایند: هر جا خاطر خدا در میان است، تن به مخاطره بسپار! این مبنای تفکر بسیجی است که برای باز کردن هر گره، جان در میان میگذاشت و برایش مهم نبود این گره با دست باز شود یا با جان. کتاب پدیدارشناسی بسیجی شهید به تبیین و چیستی این تفکر میپردازد و از راز ماندگاری جنگ تحمیلی در میانه جامعه ایران میگوید. از دیدگاه کتاب حاضر تکینگی انسان متمایزی که در طی این دفاع ظهور کرد عامل ماندگاری هویت ما در خلال جنگ تحمیلی است. این انسان اتصال به مطلق را در زندگی دنیویاش اراده کرده بود و ما اینک در پرتوی آن نفس میکشیم. بر مبنای اندیشههای کتاب انگاره بسیجی شهید با تمام جوانبش باید در جامعه و سیاست ایران تقویت گردد و این تفکر عامل رهایی انقلاب و جامعه ایران از تردید سقوط است.
بر مبنای اندیشههای سید جواد طاهایی ضروریترین ضرورتها در تاریخ جدید کشور آن باشد که باید به عظمتِ فلسفیِ انسانی که زمانی به ظهور رسیده بود برسیم و سپس به تبلورات آن اندیشیده شود. این مطالب در فصلهای اول و دوم کتاب تبیین شدهاند. پاسخ به سوالاتی چون: «چگونگی تداوم انگاره بسیجی شهید، تداوم انقلاب اسلامی و پیش از آن، تداوم جمهوری اسلامی است؟» و « چگونه بسیجی شهید یا تفکری که به او ارجاع دارد، ایجابگر مسیرهای آتی سیاست در نظام جمهوری اسلامی تواند بود؟»
تا خط سیر فکری بسیجیان شهید را تمام و کمال دریابیم و آن را در متن زندگی سیاسی و اجتماعی خویش دنبال کنیم.
سیاستمداران، بسیجیان، کارمندان ارتش و سپاه، جوانان و نخبگان جامعه مخاطبان این جستار هستند.
بدین نحو انگاره انسان ویژه انقلاب اسلامی نه فقط دارای قوه استمرار در ذهنیت نسلهای جامعه ایرانی است بلکه بسیار فراتر از آن، انحرافات و نقیضها از خود را نیز برجسته میسازد و آن را درون وجدان و آگاهی افراد وارد میسازد و بدینگونه بنیادی برای اصلاح آن در دوره بعدی فراهم میآورد. این شاید اصلی ترین معنای استمرار تفکر بسیجی یا همانا خاطره انسان الگوی ایرانی در سیاست کشور باشد. اگر بسیجی چنین انسانی باشد از طریق جنگ تعریف نمیشود.
بلکه جنگ از طریق او قابل درک و تعریف میگردد. زیرا او انسان انقلاب اسلامی همانا انسان آرمانی ایرانی، اوج ایرانی بودن است. این انسان با همه تمایلات و خاصات خود در بهمن ۵۷ زایش یافت. براستی ما و هیچ کس از فلسفه و دلیل زایمان او توسط امام میهن در این زمان، زمان مدرنیته متأخر، چیزی نمیدانیم؛ اما میدانیم که او در حین تجربه جنگ تبلور و نمود یافت و هنگامی که تجربه مرگی خونبار را پذیرفت ناگاه در چشم و دل ایرانیان جایگاه والای فزایندهای یافت.
نظرات