کتاب پدر هسته‌ای به قلم نوجوان‌پسندِ زهرا عبدی و تصویرگری سعید شمس برش‌هایی کوتاه از زندگی دانشمند هسته‌ای کشورمان، شهید محسن فخری‌زاده را روایت می‌کند.

شهید محسن فخری‌زاده از برجسته‌ترین دانشمندان هسته‌ای ایران بود که در سال ۱۳۴۰ در شهر قم متولد شد. او فیزیکدان هسته‌ای و از مدیران ارشد علمی و دفاعی کشور به شمار می‌رفت و نقش مهمی در توسعه برنامه‌های علمی و فناوری کشور عزیزمان داشت. فخری‌زاده  علاوه بر عضویت در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بود، مسئولیت‌هایی را در وزارت دفاع نیز بر عهده داشت.
وی به‌عنوان یکی از چهره‌های کلیدی در پروژه‌های تحقیقاتی راهبردی شناخته می‌شد و بسیاری او را از مهم‌ترین چهره‌های علمی کشور می‌دانستند. زندگی او بیشتر در فضای محرمانه و به دور از رسانه‌ها سپری شد و نامش کمتر در افکار عمومی مطرح بود.  دشمنان حقیر ایران وقتی که دیدند نمی‌توانند از مسیر تحریم و تهدید و سیاست‌های ناجوانمردانه بین‌المللی و امضای تفاهم‌نامه‌های ننگین در برابر پیشرفت صنعت صلح‌آمیز هسته‌ای ایران بایستند، سرانجام در ۷ آذر ۱۳۹۹ در یک عملیات تروریستی در منطقه آبسرد دماوند او را به شهادت رساندند. شهادت آقا محسن بازتاب گسترده‌ای در داخل و خارج از ایران داشت و از او به‌عنوان نمادی از پیشرفت علمی و مقاومت یاد می‌شود .کتاب پدر هسته‌ای گوشه‌ای از زندگی این شهید دانشمند را روایت می‌کند.

چرا باید کتاب پدر هسته‌ای را مطالعه کنیم؟

تا ضمن آشنایی نوجوان‌مان با مفاخر ایران ارزش‌ها ملی و مذهبی را در ضمیر نوجوان‌مان حک کنیم و به او هویتی ملی ببخشیم.

کتاب پدر هسته‌ای را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

نوجوانان، والدین، مربیان، معلمان و همه افرادی که با نوجوان‌ها سر و کار دارند مخاطبان این خاطرات کوتاه هستند.

برشی از کتاب پدر هسته‌ای:

بعد از شهادت حاج قاسم محسن هنوز ذهنش درگیر مسیر و آرمانهای او بود. با شروع همه گیری کرونا، احساس کرد زمان عمل فرا رسیده است. بیماری هر روز گسترده‌تر می‌شد و جان بسیاری را تهدید می‌کرد. مردم با نگرانی منتظر ورود واکسنهای خارجی بودند، اما وابستگی به دیگر کشورها برای او قابل قبول نبود. تصمیم گرفت در سازمان سپند پروژه جدیدی را آغاز کند؛ پروژه‌ای برای تولید واکسن و کیتهای تشخیص کرونا در داخل کشور. او به توان علمی ایران ایمان داشت و باور داشت اگر اراده باشد، حتماً می‌توانند کاری انجام دهند. محسن همراه تیمش ساعتهای طولانی کار می‌کرد. برای او این مسیر بی‌شباهت به سال‌های گذشته‌اش نبود؛ همان پشتکار دوران نوجوانی و دانشگاه، وقتی برای حل یک مسئله علمی ساعتها مطالعه میکرد، تا به پاسخ برسد.