کتاب دوربرگردان با تحقیق و نگارش سید زهیر مجاهد روایتی است از زندگی مجاهدی افغانستانی به نام عبدالصمد علیزاده، معروف به سلیمان، که از زندان و دعوا و چاقوکشی میرسد به سمت فرمانده یگان تک تیرانداز فاطمیون.
حاجی گفت و گفت تا به این جمله رسید: «در کمتر از سه ماه دیگر پایان داعش را اعلام میکنیم!» این جمله برای سلیمانی که اوج قدرت و توحش داعش را دیده بود بسیار اعجابآور بود، اما میدانست که حاج قاسم سلیمانی در برابر چشم جهانیان وعدهای بیاساس نمیدهد. ذهن سلیمان دیگر درگیر مهمترین عملیاتی میشود که قرار است در سه ماه آینده سرنوشت خاورمیانه را تغییر دهد. او دیگر دنیای خود را فراموش میکند. و این جمله حاج قاسم مدام در ذهنش مرور میشود. سلیمان این لحاظات را چنین شرح میدهد:
«به آسمان پرستاره المیادین نگاه میکردم و با نوازش باد، غرق در داستان زندگیام شدم. یک جوان مهاجر افغانستانی از خانوادهای باسواد و متدین که راه را گم کرد و سر از شرارت و چاقوکشی و زندان درآورد. تا این که در آغاز دهه چهارم زندگی اش معجزهای رخ داد و به عنوان یک رزمنده برای دفاع از حرم حضرت زینب(س) به سوریه رفت و در آستانه چهل سالگی فرمانده تیپ شد و به عنوان یکی از نیروهای ویژه حاج قاسم سلیمانی قرار بود در سرنوشت جهان اثرگذار باشد.»
کتاب دوربرگردان این زندگی پرفراز و نشیب را روایت میکند و مخاطب را مینشاند کنار نفس حبس شده تکتیراندازی چون سلیمان که در کشاکش حملات داعش دوربین اسلحه خویش را روی یک تکفیری متعصب ثابت کرده است. در کتاب دوربرگردان قرار است همراه تیپ فاطمیون و بسیاری از مجاهدان افغانستانی در میانه حملات داعش نفس نفس بزنیم و پشت خاکریزها پناه بگیریم و همراه سلیمان با حاج قاسم خوش و بشی صمیمانه داشته باشیم.
تا تاریخ مجاهدت غیورمردان افغانستانی و ایرانی را در ذهن خود حک کنیم و بدانیم ما میراثدار خون چه افرادی هستیم؛ همانها که خط مقدم جبهه را کیلومترها دورتر از مرزهای ایران بنا کردند تا مبادا خواب از چشم کودکان و زنان ایرانی ربوده شود. همچنین این کتاب روایتی است از تغییر و تحول به سوی صدای حق و خداوند تبارک و تعالی.
علاقهمندان به ادبیات پایداری، علاقهمندان به سیره و سبک زندگی مجاهدان افغان، افرادی که میخواهند از تاریخ داعش و خاورمیانه مطلع شوند و دوستداران زندگینامههای سرشار از افت و خیز.
شب خسته و کوفته وارد خیمه پر از خاک فرماندهی شدم. سید رضا هم یک گوشه با بچههای نیروی انسانی در حال ثبت اطلاعات و آمار روزانه بود. پتوی پر از خاکی را ساندویچی پیچیدم و زیر سرم گذاشتم. سید رضا همچنان که مشغول نوشتن بود گفت «حاجی امروز هرچی به آقا رسول گفتم حاضر نشد برگرده عقب ... سریع بلند شدم و سر جایم نشستم. سید هم دست از نوشتن برداشت. گفتم مگه به رضایت خودشه؟ این دستوره. همی فردا صبح با اولین ماشین میفرستیش عقب ... سید تا خواست چیزی بگوید گفتم سید رضا این آدم پسرش تو بصریالحریر پیش چشم همۀ ما شهید شد و برای یک خانواده همی یک داغ بسه دیگه. نمیخوایم اتفاقی بری آقا رسول بیفته و همان طور که آرام سرم را روی پتو میگذاشتم گفتم سید جان هر طور شده بفرستش بره»
نظرات